Alzheimer

1Jak się objawia ta choroba Dzięki postępowi medycyny możemy opanować już wiele chorób i przedłużyć sobie życie. Jednocześnie coraz więcej osób ulega chorobom degeneracyjnym mózgu. W ostatnich latach swojego życia tracą umiejętność rozumowania, abstrakcyjnego pojmowania oraz uczucia wyższe. Wszystko to, co było gromadzone przez lata w pamięci, czyli wspomnienia, umiejętności, przeżycia, emocje, wiedza, zostaje z tej pamięci bezpowrotnie wymazane. Osoby chore nie mogą już porozumieć się z rodziną i przyjaciółmi, często ich nie rozpoznają, mają problemy z nazywaniem rzeczy, gdyż zapominają ich nazw. W większości wypadków są to objawy choroby, znanej na całym świecie jako choroba Alzheimera. Jest to bardzo częsta i bardzo trudna w leczeniu przypadłość, która dotyk osoby w starszym wieku i powoduje, że ostatnie lata życia spędza się będąc odciętym od rzeczywistości. Jest to trudne zarówno dla chorego jak i dla jego najbliższych, gdyż pomimo że osoba chora jest sprawna fizycznie, to jednak należy sprawować nad nią ciągłą opiekę. Życie pod jednym dachem z osoba chorą na Alzheimera jest wyjątkowo trudne. Należy stosować wiele zasad i reguł, które mogą ułatwić codzienne kontakty z taką osobą. Przede wszystkim należy zachowywać spokój. Chory często wywołuje napięte i nerwowe sytuacje powodujące złość i irytację. Nie można poddawać się takiemu nastrojowi ani też winić za to chorego. Trzeba pamiętać, że ta osoba jest na pewnym etapie choroby i nie postępuje już logicznie. Nie robi też nic specjalnie na złość, lecz po prostu takie jest już jej zachowanie. Gwałtowne reakcje opiekunów mogą pogorszyć nastrój chorego i spowodować u niego kolejne wybuchy niekontrolowanych zachowań. Dlatego tak ważne jest zachowanie większego spokoju, żeby nie pogłębiać problemów, które i tak się będą pojawiały. Istotne jest także to, żeby nie odsuwać chorego na margines, żeby nie zabraniać wykonywać mu obowiązków domowych albo czynności, które zwykle wykonywał. Nawet jeśli te czynności nie są wykonywane dobrze albo tak, jak byśmy tego chcieli, nie można odseparowywać chorego od otaczającej go rzeczywistości. Przez to choroba jeszcze szybciej się pogłębi i nasili.

Anoreksja i autyzm

16Anoreksja, inaczej jadłowstręt psychiczny występuje w różnym okresie życia, najczęściej przypada na pokwitanie u dojrzewających dziewcząt, rzadziej u chłopców. Chory na jadłowstręt powoli zmniejsza dawki pokarmu, dążąc do wykluczenia całkowicie pokarmu. Anorektyczka często odmawia jedzienia, powodując wymioty na próby podania posiłku, starając się pić jedynie płyny. Powoduje to nie odwracalne szkody organizmu. Nieleczenie choroby powoduje szybką śmierć około 20% przypadków, powodująć spadek 25% od wagi wyjściowej.Anoreksję bierzemy pod uwagę, gdy organizm odmawia utrzymania ciężaru ciała w wyższych partiach granicy minimum wagi dla danego wieku i wzrostu. Chorą ossobę cechuje zwykle paniczny lęk przed otyłością, czy jakim kolwiek przybraniu na wadze.Następuje zaburzenie obrazu własnego ciała.Podstawowe objawy anoreksji to zanik miesiączki, duże osłabienie, częste omdlenia, dolegliwości układów hormonalnych i krążenia. U pacjentów nie odnotowano gwałtownych zmian samopoczucia, ani wyraźnych zmian psychicznych. Na anoreksję chorują ludzię pedantyczni, inteligentni i wyjątkowo uparci. Przy pomocy psychiatry, farmakologa i psychoterapeuty chorzy skutecznie wracają do zdrowia. Autyzm to trudność w komunikowaniu się ze środowiskiem. Istnieje kilka przyczyn chorób. Czasem choroba uwarunkowana jest genetycznie, mutacja następuje poprzez przyłączenie do choromosomu 7 genu EN2. Uszkodzenia pnia mózgu spowodowane niedotleniem okołoporodowym.Do zachorowania może różnież dojść poprzez zakażenie drożdżakami oraz gdy następuje zanik jądra oliwki, jądro nerwu twarzowego ulega pomniejszeniu. Często też pień mózgu ulega skróceniu pomiędzy mostem a rdzeniem.Autyzm jest zaburzeniem spektralnym, czyli objawy charakteryzują się różnymi połączeniami ( od lekkich do ciężkich). Każdy chory to zupełnie indywidualny przypadek. Chorobę uznajemy wtedy, gdy pacjent posiada daną ilość cech nieodpowiednich dla danej grupy wiekowej. Całkowite zdiagnozowanie choroby jest możliwe jedynie po przez dokładną obserwację danego dziecka Dziecko autystyczne nie reaguje na bodźce zewnętrzne, nie komunikuję się za pomocą mowy, ani gestu. Woli zdecydowanie przebywać samemu, nie toleruje zespołowych zabaw oraz nie reaguje przy kontaktach z rówieśnikami. Panicznie boi się kontaktu wzrokowego, stara się patrzeć za daną osobę lub obiekt. Nie ukazuje emocji, poprzez uśmiech lub płacz. Jest nadwrażliwe na dotyk, i dźwięki nie znanego pochodzenia. Przede wszystkim choremu dziecku należy zapewnić rutynę, kazda zmiana może doprowadzić do szoku.