Alzheimer

1Jak się objawia ta choroba Dzięki postępowi medycyny możemy opanować już wiele chorób i przedłużyć sobie życie. Jednocześnie coraz więcej osób ulega chorobom degeneracyjnym mózgu. W ostatnich latach swojego życia tracą umiejętność rozumowania, abstrakcyjnego pojmowania oraz uczucia wyższe. Wszystko to, co było gromadzone przez lata w pamięci, czyli wspomnienia, umiejętności, przeżycia, emocje, wiedza, zostaje z tej pamięci bezpowrotnie wymazane. Osoby chore nie mogą już porozumieć się z rodziną i przyjaciółmi, często ich nie rozpoznają, mają problemy z nazywaniem rzeczy, gdyż zapominają ich nazw. W większości wypadków są to objawy choroby, znanej na całym świecie jako choroba Alzheimera. Jest to bardzo częsta i bardzo trudna w leczeniu przypadłość, która dotyk osoby w starszym wieku i powoduje, że ostatnie lata życia spędza się będąc odciętym od rzeczywistości. Jest to trudne zarówno dla chorego jak i dla jego najbliższych, gdyż pomimo że osoba chora jest sprawna fizycznie, to jednak należy sprawować nad nią ciągłą opiekę. Życie pod jednym dachem z osoba chorą na Alzheimera jest wyjątkowo trudne. Należy stosować wiele zasad i reguł, które mogą ułatwić codzienne kontakty z taką osobą. Przede wszystkim należy zachowywać spokój. Chory często wywołuje napięte i nerwowe sytuacje powodujące złość i irytację. Nie można poddawać się takiemu nastrojowi ani też winić za to chorego. Trzeba pamiętać, że ta osoba jest na pewnym etapie choroby i nie postępuje już logicznie. Nie robi też nic specjalnie na złość, lecz po prostu takie jest już jej zachowanie. Gwałtowne reakcje opiekunów mogą pogorszyć nastrój chorego i spowodować u niego kolejne wybuchy niekontrolowanych zachowań. Dlatego tak ważne jest zachowanie większego spokoju, żeby nie pogłębiać problemów, które i tak się będą pojawiały. Istotne jest także to, żeby nie odsuwać chorego na margines, żeby nie zabraniać wykonywać mu obowiązków domowych albo czynności, które zwykle wykonywał. Nawet jeśli te czynności nie są wykonywane dobrze albo tak, jak byśmy tego chcieli, nie można odseparowywać chorego od otaczającej go rzeczywistości. Przez to choroba jeszcze szybciej się pogłębi i nasili.

Choroba Hirschsprunga

13Choroba Hirschsprunga to kolejna rzadko występująca choroba. Odznacza się ona genetycznym podłożem. Jest wrodzona, a polega na nieprawidłowym unerwieniu jelita. Stanowi ona najczęściej występującą w przypadku noworodków przyczynę braku drożności pokarmowego układu. Schorzenie te zostało po raz pierwszy opisane sto dwadzieścia jeden lat temu. Dokonał tego Harald Hirschsprung – lekarz rodem z Danii. W dzisiejszych czasach z choroba tą można z powodzeniem żyć przez długie lata – pod warunkiem oczywiście, że pacjent jest pod stałą opieką lekarską. Jest to zasługa operacyjnych technik, które pojawiły się połowie minionego stulecia i do dnia dzisiejszego robi się wszystko, ażeby stały się coraz bardziej nowoczesne. Dzięki temu umieralność noworodków z chorobą Hirschsprunga systematycznie spada, a odpowiednie leczenie i terapia zapewniają im w miarę upływu czasu lepszy standard życia. Do tej pory mechanizmy powstawania tej choroby nie są jeszcze do końca poznane, ale naukowcy wciąż nad tym pracują. Choroba Menkesa to kolejna reprezentantka rozlicznych chorób rzadko występujących. Określana jest również mianem choroby kręconych włosów oraz zespołu Menkesa. Swoją nazwę zawdzięcza ona człowiekowi, który przed czterdziestoma siedmioma laty opisał ją po raz pierwszy. Posiada ona genetyczne podłoże. Polega na tym, że organizm cierpiącej z jej powodu osoby nie metabolizuje miedzi, która jest dostarczana wraz z pokarmami. Zdecydowanie częściej zapadają na nią przedstawiciele płci męskiej. Chore dzieci przez mniej więcej pierwsze trzy miesiące swojego życia rozwijają się normalnie, jak ich zdrowi rówieśnicy. Później pojawiają się pierwsze objawy. Rozwój dziecka zatrzymuje się, ma ono drgawki i traci większość z tych umiejętności, jakie do tej pory nabyło. Brak miedzi w prawie wszystkich tkankach organizmu doprowadza w konsekwencji do bardzo poważnych, nieodwracalnych zmian. Funkcjonowanie układu krwionośnego i nerwowego w poważny sposób zostaje zaburzone. Przyczyn tej choroby nie da się wyleczyć.

Kolejne objawy choroby

2Typowe objawy choroby Alzheimera Podstawowe objawy choroby Alzheimera to zapominanie o wielu rzeczach, jakie powinno się zrobić. Często choremu dotkniętemu tą chorobą brakuje słów, gdyż zapomina nazw przedmiotów, miejsc, imion osób z najbliższego nawet otoczenia. Jest to bardzo frustrujące dla tych osób, kiedy to patrzą na dany przedmiot i chociaż wiedzą, że często się go używa, nie potrafią przypisać mu konkretnej nazwy. Kolejnym objawem choroby jest poczucie zagubienia w przestrzeni i czasie. Oznacza to, że chory nie potrafi rozpoznać miejsc, które dobrze zna, gubi na przykład drogę do domu czy do znanych sobie miejsc. Dodatkowo traci poczucie czasu. Wydaje mu się, że minęła godzina a tak naprawdę minęło dopiero kilkanaście minut. Chory często także zmienia swój nastrój, łatwo wpada w złość albo apatię, traci poczucie przyjemności z wykonywania ulubionych przez siebie czynności. Na tym etapie choroby osoba taka ma świadomość tych objawów i stara się je ukryć albo bagatelizować. Przez to frustracja własną ułomnością pogłębia się i choroba rozwija się intensywniej. Rozwój choroby Po pierwszych objawach choroby Alzheimera następują kolejne etapy, kiedy to pojawiają się kolejne objawy tego schorzenia. Rozwój choroby można podzielić na trzy fazy. W pierwszej pamięć zawodzi przy pamiętaniu terminów spotkań, nazw ulic, nazw przedmiotów, imion krewnych. Zachowanie chorego jest chwiejne, drobiazgi wprawiają go w złość, chce się izolować od rodziny i znajomych, ma kłopoty z mową, zapomina znaczenia słów. W fazie drugiej zaburzenia pamięci ulegają nasileniu. Chory często zapomina o czynnościach, które wykonał przed chwilą, następuje często powtarzanie tych czynności. Zachowanie staje się coraz gwałtowniejsze, trudne do przewidzenia. Rodzi się i narasta w chorym lęk, zdenerwowanie, obawy przed wszystkim, co może stanąć choremu na drodze. Zasób słów staje się coraz bardziej ubogi, zdania wypowiadane są powoli i bez składu i ładu, ruchy stają się nieprecyzyjne, czynności codzienne sprawiają kłopot. W trzeciej fazie chory nie rozpoznaje nikogo z rodziny, nastroje ma bardzo zmienne, mówi niewyraźnie i najczęściej bez sensu, powtarza tylko niektóre słowa, każda czynność sprawia kłopot, ma problemy z czynnościami fizjologicznymi.