Choroba Wilsona

14Jedną z dość rzadko spotykanych chorób jest choroba Wilsona. Określana jest ona także mianem zwyrodnienia soczewkowo-wątrobowego. Pierwszy raz w historii opisana został przed dziewięćdziesięcioma siedmioma laty. Dokonał tego Samuel Alexander Kinnier Wilson – neurolog rodem z Wielkiej Brytanii. Choroba ta ma podłoże genetyczne, a polega ona na tym, iż w organizmie jest mocno zaburzony metabolizm miedzi. Objawy tej choroby zaczynają się z reguły pojawiać pomiędzy dziesiątym rokiem życia a czterdziestym. W niemalże połowie tych przypadków zaczyna poważnie szwankować wątroba. Pojawia się zapalnie tego organu – może mieć postać ostrą, przewlekłą, może to być również zapalenie nadostre, niekiedy występuje marskość wątroby. Do tego dochodzą zaburzenia na tle psychiatrycznym – bywają one źle zdiagnozowane i wówczas leczy się chorego albo na schizofrenię, albo uzależnienie od alkoholu. Do tego dodać trzeba cały szereg innych zaburzeń utrudniających czy nawet uniemożliwiających normalne funkcjonowanie. Lista rzadko występujących chorób jest naprawdę bardzo długa. można pośród nich wymienić chorobę Alexandra. Jest to choroba o podłożu genetycznym zawsze prowadząca do śmierci. Zaliczana jest do chorób centralnego układu nerwowego. W ścisły sposób jest ona powiązana z mutacją jednego z genów – chodzi w tym miejscu dokładnie o gen kwaśnego białka fibrylarnego gleju. Pierwszy raz opisano ją dokładnie przed sześćdziesięcioma laty u dzieci cierpiących z powodu opóźnień w rozwoju tak psychicznym, jak i fizycznym, a ponadto również między innymi z wodogłowiem. Znane są dwa podstawowe warianty choroby Alexandra. Pierwsza z nich określana jest mianem gwałtownie postępującej dziecięcej postaci. W tym przypadku wśród objawów wymienić można dla przykładu padaczkowe ataki i wodogłowie. Wariant drugi natomiast ma przewlekle postępującą postać dziecięcą. Zdarzają się przypadki, aczkolwiek sporadyczne, że na chorobę tę cierpią ludzie dorośli. Do tej pory nie udało się znaleźć na nią lekarstwa i metod leczenia.

Psychopatia

18Psychopatia to przypadłość wywołująca bardzo dużo obaw. I właściwie nie jest to koniecznie, ponieważ, co może być zaskakujące, dopada ona bardzo wielu ludzi, normalnych ludzi żyjących w społeczeństwie. Właściwie nie dopada ona, ponieważ ludzie się z nią rodzą. Psychopatą jest osoba nie czująca kompletnej więzi ze społeczeństwem. Może ona nie odczuwać kompletnych wyrzutów sumienia, nie wie, co to takiego współczucie. Jest bardzo zła na ludzi, nie lubi ich. Psychopata utarł się w społecznej świadomości jako świr bez opamiętania biegający z siekierą i mordujący ludzki. Owszem, należy on do psychopatycznej rodziny, ale nie oznacza to, że trzeba być takim jak on, by stać się psychopatą. Może to być każda osoba, która terroryzuje przyjaciół na szkolnym boisku, mąż tyran dręczący całymi latami swoją żonę. Każdy ma w sobie coś z psychopaty, czasami te objawy ujawniają się na dłużej, czasami na krócej, ale prawdę powiedziawszy, nie ma nikogo, kto by nie był choć częściowo psychopatycznym człowiekiem. Nie ma ludzi zdrowych, tylko nieprzebadanych. Rozdwojenie jaźni jest bardzo często mylone ze zwykłą schizofrenią. Jednak złożoność tej choroby całkowicie wyklucza jej przynależność do klasyfikacji schizofrenicznej. Rozdwojenie jaźni polega na podobnym schemacie, co schizofrenia, ale nie jest to absolutnie to samo. Rzecz ma się tutaj taka, że w mózgu osoby pojawia się druga osobowość żyjąca własnym życiem. Nie jest wyimaginowana jak w przypadku schizofreni, a zachowuje całkowite poczucie wartości i chce akceptacji. Rozdrojenie jaźni jest o wiele cięższe do wyleczenia, ponieważ żadna z tych osobowości nie jest skora do usunięcia się z głowy chorej osoby. Bardzo często taka osoba mówi do siebie dwoma różnymi postaciami, co znaczy tyle, że zwyczajnie one się ze sobą kłócą. Zazwyczaj ukryte w pacjencie osobowości nie chcą się „pogodzić” ze sobą, kłócą się, walczą o miejsce i tak dalej. Lekarz zajmujący się tym przypadkiem musi być bardzo ostrożny, uważać, co robi, ponieważ uszkadzając jedną z tych osobowości, spowodować, że chora osoba całkowicie straci panowanie nad sobą i nie będzie wiedziała, kim właściwie jest.

Borowanie

22Borowanie jest to rodzaj czynności. Borowanie polega przede wszytymi na tym ze należy zamknąć wszystkie dziury powstałe w naszym uzębieniu, ponieważ powodują one dalsze psucie się zęba. W tym wypadku bardzo ważnym atutem jest czas, ponieważ jeśli w miarę szybko zareagujemy to ząb będzie można ocalić natomiast, jeśli się zgapimy z dziury może pozostać tylko koronka zęba a nie nasz ząb i trzeba będzie go wyrwać. Przede każdym wypadaniem ubytku należy przede wszystkim dokładnie wyczyścić dziurę, ponieważ jeśli tego nie zrobimy nasz ząb może nadal się psuć tym razem do środka. Czyszczenie dobywa się za pomocą polerki i odpowiednich wierteł nie jest to niczym, przyjemnym następnie dziurę wypełnia się za pomocą bląby może być ona czarna lub biała wszystko zależy do ans. Biała jest naturalnie płatna i trzeba szykować na nią dużo pieniędzy, ale za to jest mało widoczna, ponieważ wtapia się w kolor zęba i wygląda bardzo naturalnie. Borowanie to pierwszy krok w leczeniu ubytków później zostaje tylko wyrywanie zębów Dentysta jest to rodzaj lekarza. Dentysta jest bardzo potrzebny wszystkim ludziom, ponieważ dba on o wygląd ich uzębienia. Nasze żeby są bardzo ważne, ponieważ ułatwiają nam rozdrabnianie pokarmu, bez nich nie byłoby to możliwe i moglibyśmy się dławić. Zęby niestety szybko się psują. Naturalnie nie ma problemy, jeśli są one mleczne, ponieważ wtedy wypadają i na ich miejscu pojawiają się nowe jednak, gdy żeby są stale sprawa jest już poważna. Wtedy należy często chodzić do dentysty po pomoc. Bez jego porad nie jesteśmy w stanie zabezpieczyć żeby przed wypadaniem lub robieniem się dziur w nich. Żeby psują się przede wszystkim, dlatego ponieważ po posiłku w naszym organizmie powietrze wiele bakterii, które atakują nasze szkliwo, doprowadza to do tego ze żeby się niszczą i wypadają. Kiedy już nie mamy w pełni sprawnych własnych zębów to warto jest poratować się sztucznymi, ponieważ ułatwiają nam spożywanie posiłków? Nawet w tym wypadku niezbędna wydaje się być pomoc lekarska, ponieważ to lekarz robi odlewa na nasze uzębienie

Wykrycie u dziecka ADHD

3W dzisiejszych czasach mamy do czynienia z epidemią wykrywalności zaburzeń psychoruchowych u dzieci. Rodzice często u dzieci trudnych, bardzo ruchliwych i przekornych, które nie chcą słuchać, podejrzewają ADHD. Jednak, aby stwierdzić, że dziecko jest chore musi jednocześnie wystąpić u niego kilka następujących warunków. Przede wszystkim objawy ADHD muszą wystąpić do siódmego roku życia. Objawy te muszą występować jednocześnie w dwóch środowiskach oraz muszą dziecku utrudniać codzienne życie. Dziecko z zaburzeniami ma problemy z normalnym funkcjonowaniem, zabawą, nauką. ADHD u dziecka może rozpoznać lekarz specjalista w porozumieniu z lekarzem rodzinnym. W związku z tym, że bardzo trudno jest rozpoznać ADHD, lekarz specjalista powinien wykonać wywiad dotyczący rozwoju dziecka oraz wywiad rodzinny. Następnie powinien porozmawiać z dzieckiem, choć jest to bardzo trudne, bo dziecko chore potrafi w gabinecie lekarza zachowywać się normalnie. Lekarz ma obowiązek sprawdzić jakie jest zachowanie w szkole. Jak już zbierze wszystkie te wiadomości może wydać diagnozę. Podstawą prowadzenia zajęć z dzieckiem nadpobudliwym psychoruchowo jest odpowiednia wiedza na temat ADHD. Istotna jest także cierpliwa i opiekuńcza postawa nauczyciela prowadzącego zajęcia. Nauczyciel musi dotrzeć do dziecka, znaleźć sposób, aby mu zaufało. Tylko wtedy będzie mógł w odpowiedni sposób prowadzić zajęcia. Należy pamiętać, że można łączyć dzieci zdrowych z chorymi na ADHD np. stworzyć grupę czworo zdrowych dzieci i czworo chorych. W ten sposób dzieci z ADHD uczą się zachowania od zdrowych dzieci. Ważne jest, żeby zajęcia prowadziły dwie osoby. Jedna powinna pokazywać dzieciom w jaki sposób wykonywać ćwiczenia. Należy pamiętać o nagrodach dla dzieci, które prawidłowo wykonują ćwiczenia. Mogą to być np. lizaki, cukierki, batony lub uśmiech. Nauczyciel oprócz scenariusza musi mieć przygotowane dodatkowe ćwiczenia. Najważniejsze jest, żeby nauczyciel zrozumiał, że dziecko Z ADHD nie jest dzieckiem złym. Jest dzieckiem, które ma trudności w kierowaniu życiem. Najbardziej istotnym faktem dotyczącym problemu ADHD jest jak najszybsze rozpoznanie zespołu nadpobudliwości u dziecka. Należy pamiętać, aby rozpoznać wszystkie objawy ADHD. Ważne jest żeby występowały one jednocześnie przez okres sześciu miesięcy. Rodzic musi obserwować z uwagą dziecko, jego zachowanie podczas zabawy, nauki, podczas spożywania posiłków. Każde dziecko jest inne i potrzebuje innego podejścia. Gdy zaobserwujemy u dziecka objawy ADHD oraz ich nasilenie powinniśmy udać się niezwłocznie do lekarza specjalisty. Tylko on może rozpoznać i postawić diagnozę, czy nasze dziecko jest chore, czy też nie. Gdy lekarz uzna, że dziecko jest chore na ADHD nie można go pozostawić samemu sobie. Trzeba mu pomóc, bo dziecko samo sobie nie poradzi. Należy współpracować z nauczycielami i lekarzem, żeby nasze dziecko nie straciło zbyt wiele z dzieciństwa. Najważniejsze żeby było szczęśliwe. Żeby miało normalne dzieciństwo, przyjaciół. By radziło sobie w szkole i podczas wykonywania obowiązków domowych. Często objawy mijają z wiekiem. Dziecko po prostu wyrasta z wiekiem.