Cechy w rodzinie powodujące anoreksję

4Czynniki powodujące anoreksję Stworzono model rodziny, który może swoim zachowaniem powodować zapadanie dzieci na anoreksję. Wyodrębniono kilka cech takiej rodziny. Są to Nadopiekuńczość, sztywność, usidlenie, wciąganie dzieci w kłopoty rodziców. Nadopiekuńczość to nadmierna troska. W takiej rodzinie zwraca się nadmierną uwagę na wszelkie, nawet wyimaginowane zagrożenia płynące ze świata zewnętrznego. Dziecko jest pozbawiane możliwości kontaktu ze światem zewnętrznym, który traktowany jest jako wróg. Sztywność to z kolei unikanie jakichkolwiek zmian, które mogą być niebezpieczne i niepożądane. Tworzy się w rodzinie sztywne zasady, których nie wolno łamać. Panowanie nad sobą oraz kontrola są najważniejsze a każda zmiana rodzi problem. Zarówno unikanie konfliktów jak i nadmierne eksponowanie ich również nie sprzyja prawidłowemu rozwojowi dzieci. Usidlanie to z kolei wprowadzanie do życia zasady odpowiedzialności za wszystkich członków rodziny, które to w konsekwencji powoduje zanik autonomiczności każdej osoby i poczucie odpowiedzialności za każdego innego członka rodziny kosztem własnej osoby. Jak rodzina wpływa na dziecko Środowisko rodzinne jest tym czynnikiem, który w połączeniu z indywidualnymi cechami dziecka powodować może wystąpienie anoreksji. Jeśli system rodzinny jest nieprawidłowy, może narażać wszystkich jej członków na rozmaite stresy. Najbardziej podatne na nie są dzieci, których konstrukcja psychiczna i fizyczna jest najwątlejsza, ich stabilność psychiczna może zostać łatwo zachwiana. Reakcje jakie mogą nastąpić są silnie powiązane z emocjami i mogą przybierać rozmaite kształty, w tym niechęć do jedzenia, co w następstwie prowadzić może do anoreksji. Jest to bardzo poważny problem dotykający coraz liczniejszą liczbę rodzin. Kłopoty rodziców przechodzą na dzieci i to one są najbardziej pokrzywdzone w tej całej sytuacji. Dzieci najgorzej radzą sobie ze stresem a jeśli do tego dojdą kłopoty w szkole lub z rówieśnikami, wtedy naprawdę mogą nastąpić poważne zaburzenia w psychice, z którymi dziecko samo sobie nie poradzi. Kłopot w tym, że takie sprawy trudno jest dostrzec a dziecko samo nie przyzna się do emocji, jakie nim targają.

Białaczka

19Jedną z najbardziej znanych chorób hematologicznych jest białaczka. Jest to choroba nowotworowa. Częściej zapadają na nią mężczyźni aniżeli kobiety. Powoduje ona w ludzkim organizmie trwałe zmiany, bardzo często prowadzi do śmierci. Jedynym ratunkiem okazać się może przeszczep szpiku kostnego, chociaż i to niestety nie gwarantuje powrotu do zdrowia. Przeszczepy mają bowiem to do siebie, że są poważnymi, trudnymi zabiegami, nie zawsze się przyjmują i często występują tutaj komplikacje. Współczesna medycyna zna kilka rodzajów białaczek. Można w tym miejscu wymienić dla przykładu przewlekłą białaczkę limfatyczną czy też ostrą białaczkę szpikową. Leczenie tej choroby jest zdeterminowane wieloma czynnikami. Przede wszystkim ważne jest, z jakim rodzajem białaczki ma się do czynienia i w jakim stadium zaawansowania ona się znajduje. Nie bez znaczenia jest także ogólna kondycja cierpiącej z powodu choroby osoby. przy terapii wykorzystywane są rozmaite metody. Leczenie też ma zróżnicowany charakter. Hemofilia to kolejna z bardzo znanych chorób zaliczanych do chorób hematologicznych – czyli, mówiąc najogólniej, chorób krwi. Jest to schorzenie posiadające podłoże genetyczne – a uściślając, są to skazy krwotoczne. Ich przyczyną może być brak (bądź niedobór) jednego z czynników powodujących krzepnięcie krwi. W związku z tym wyszczególnia się hemofilię typu A, B oraz C. W pierwszym i drugim przypadku mamy do czynienia z chorobami, które są sprzężone z płcią. Najczęściej spotykanym rodzajem hemofilii jest hemofilia typu A – z danych statystycznych wynika, iż w odniesieniu do hemofilii typu B występuje ona kilka razy częściej (od czterech do nawet ośmiu). Choroba także może mieć rozmaity przebieg. Jej objawów jest bardzo wiele. Można w tym miejscu wymienić dal przykładu objawiające się bardzo intensywnymi bólami głowy krwawienie do centralnego układu nerwowego, krwiomocz czy też krwawienia z nosa. Nieodzowne jest wykonanie specjalistach badań krwi. Wówczas wprowadzić można odpowiednie leczenie.

Choroba Wilsona

14Jedną z dość rzadko spotykanych chorób jest choroba Wilsona. Określana jest ona także mianem zwyrodnienia soczewkowo-wątrobowego. Pierwszy raz w historii opisana został przed dziewięćdziesięcioma siedmioma laty. Dokonał tego Samuel Alexander Kinnier Wilson – neurolog rodem z Wielkiej Brytanii. Choroba ta ma podłoże genetyczne, a polega ona na tym, iż w organizmie jest mocno zaburzony metabolizm miedzi. Objawy tej choroby zaczynają się z reguły pojawiać pomiędzy dziesiątym rokiem życia a czterdziestym. W niemalże połowie tych przypadków zaczyna poważnie szwankować wątroba. Pojawia się zapalnie tego organu – może mieć postać ostrą, przewlekłą, może to być również zapalenie nadostre, niekiedy występuje marskość wątroby. Do tego dochodzą zaburzenia na tle psychiatrycznym – bywają one źle zdiagnozowane i wówczas leczy się chorego albo na schizofrenię, albo uzależnienie od alkoholu. Do tego dodać trzeba cały szereg innych zaburzeń utrudniających czy nawet uniemożliwiających normalne funkcjonowanie. Lista rzadko występujących chorób jest naprawdę bardzo długa. można pośród nich wymienić chorobę Alexandra. Jest to choroba o podłożu genetycznym zawsze prowadząca do śmierci. Zaliczana jest do chorób centralnego układu nerwowego. W ścisły sposób jest ona powiązana z mutacją jednego z genów – chodzi w tym miejscu dokładnie o gen kwaśnego białka fibrylarnego gleju. Pierwszy raz opisano ją dokładnie przed sześćdziesięcioma laty u dzieci cierpiących z powodu opóźnień w rozwoju tak psychicznym, jak i fizycznym, a ponadto również między innymi z wodogłowiem. Znane są dwa podstawowe warianty choroby Alexandra. Pierwsza z nich określana jest mianem gwałtownie postępującej dziecięcej postaci. W tym przypadku wśród objawów wymienić można dla przykładu padaczkowe ataki i wodogłowie. Wariant drugi natomiast ma przewlekle postępującą postać dziecięcą. Zdarzają się przypadki, aczkolwiek sporadyczne, że na chorobę tę cierpią ludzie dorośli. Do tej pory nie udało się znaleźć na nią lekarstwa i metod leczenia.

Psychopatia

18Psychopatia to przypadłość wywołująca bardzo dużo obaw. I właściwie nie jest to koniecznie, ponieważ, co może być zaskakujące, dopada ona bardzo wielu ludzi, normalnych ludzi żyjących w społeczeństwie. Właściwie nie dopada ona, ponieważ ludzie się z nią rodzą. Psychopatą jest osoba nie czująca kompletnej więzi ze społeczeństwem. Może ona nie odczuwać kompletnych wyrzutów sumienia, nie wie, co to takiego współczucie. Jest bardzo zła na ludzi, nie lubi ich. Psychopata utarł się w społecznej świadomości jako świr bez opamiętania biegający z siekierą i mordujący ludzki. Owszem, należy on do psychopatycznej rodziny, ale nie oznacza to, że trzeba być takim jak on, by stać się psychopatą. Może to być każda osoba, która terroryzuje przyjaciół na szkolnym boisku, mąż tyran dręczący całymi latami swoją żonę. Każdy ma w sobie coś z psychopaty, czasami te objawy ujawniają się na dłużej, czasami na krócej, ale prawdę powiedziawszy, nie ma nikogo, kto by nie był choć częściowo psychopatycznym człowiekiem. Nie ma ludzi zdrowych, tylko nieprzebadanych. Rozdwojenie jaźni jest bardzo często mylone ze zwykłą schizofrenią. Jednak złożoność tej choroby całkowicie wyklucza jej przynależność do klasyfikacji schizofrenicznej. Rozdwojenie jaźni polega na podobnym schemacie, co schizofrenia, ale nie jest to absolutnie to samo. Rzecz ma się tutaj taka, że w mózgu osoby pojawia się druga osobowość żyjąca własnym życiem. Nie jest wyimaginowana jak w przypadku schizofreni, a zachowuje całkowite poczucie wartości i chce akceptacji. Rozdrojenie jaźni jest o wiele cięższe do wyleczenia, ponieważ żadna z tych osobowości nie jest skora do usunięcia się z głowy chorej osoby. Bardzo często taka osoba mówi do siebie dwoma różnymi postaciami, co znaczy tyle, że zwyczajnie one się ze sobą kłócą. Zazwyczaj ukryte w pacjencie osobowości nie chcą się „pogodzić” ze sobą, kłócą się, walczą o miejsce i tak dalej. Lekarz zajmujący się tym przypadkiem musi być bardzo ostrożny, uważać, co robi, ponieważ uszkadzając jedną z tych osobowości, spowodować, że chora osoba całkowicie straci panowanie nad sobą i nie będzie wiedziała, kim właściwie jest.