Wykrycie u dziecka ADHD

3W dzisiejszych czasach mamy do czynienia z epidemią wykrywalności zaburzeń psychoruchowych u dzieci. Rodzice często u dzieci trudnych, bardzo ruchliwych i przekornych, które nie chcą słuchać, podejrzewają ADHD. Jednak, aby stwierdzić, że dziecko jest chore musi jednocześnie wystąpić u niego kilka następujących warunków. Przede wszystkim objawy ADHD muszą wystąpić do siódmego roku życia. Objawy te muszą występować jednocześnie w dwóch środowiskach oraz muszą dziecku utrudniać codzienne życie. Dziecko z zaburzeniami ma problemy z normalnym funkcjonowaniem, zabawą, nauką. ADHD u dziecka może rozpoznać lekarz specjalista w porozumieniu z lekarzem rodzinnym. W związku z tym, że bardzo trudno jest rozpoznać ADHD, lekarz specjalista powinien wykonać wywiad dotyczący rozwoju dziecka oraz wywiad rodzinny. Następnie powinien porozmawiać z dzieckiem, choć jest to bardzo trudne, bo dziecko chore potrafi w gabinecie lekarza zachowywać się normalnie. Lekarz ma obowiązek sprawdzić jakie jest zachowanie w szkole. Jak już zbierze wszystkie te wiadomości może wydać diagnozę. Podstawą prowadzenia zajęć z dzieckiem nadpobudliwym psychoruchowo jest odpowiednia wiedza na temat ADHD. Istotna jest także cierpliwa i opiekuńcza postawa nauczyciela prowadzącego zajęcia. Nauczyciel musi dotrzeć do dziecka, znaleźć sposób, aby mu zaufało. Tylko wtedy będzie mógł w odpowiedni sposób prowadzić zajęcia. Należy pamiętać, że można łączyć dzieci zdrowych z chorymi na ADHD np. stworzyć grupę czworo zdrowych dzieci i czworo chorych. W ten sposób dzieci z ADHD uczą się zachowania od zdrowych dzieci. Ważne jest, żeby zajęcia prowadziły dwie osoby. Jedna powinna pokazywać dzieciom w jaki sposób wykonywać ćwiczenia. Należy pamiętać o nagrodach dla dzieci, które prawidłowo wykonują ćwiczenia. Mogą to być np. lizaki, cukierki, batony lub uśmiech. Nauczyciel oprócz scenariusza musi mieć przygotowane dodatkowe ćwiczenia. Najważniejsze jest, żeby nauczyciel zrozumiał, że dziecko Z ADHD nie jest dzieckiem złym. Jest dzieckiem, które ma trudności w kierowaniu życiem. Najbardziej istotnym faktem dotyczącym problemu ADHD jest jak najszybsze rozpoznanie zespołu nadpobudliwości u dziecka. Należy pamiętać, aby rozpoznać wszystkie objawy ADHD. Ważne jest żeby występowały one jednocześnie przez okres sześciu miesięcy. Rodzic musi obserwować z uwagą dziecko, jego zachowanie podczas zabawy, nauki, podczas spożywania posiłków. Każde dziecko jest inne i potrzebuje innego podejścia. Gdy zaobserwujemy u dziecka objawy ADHD oraz ich nasilenie powinniśmy udać się niezwłocznie do lekarza specjalisty. Tylko on może rozpoznać i postawić diagnozę, czy nasze dziecko jest chore, czy też nie. Gdy lekarz uzna, że dziecko jest chore na ADHD nie można go pozostawić samemu sobie. Trzeba mu pomóc, bo dziecko samo sobie nie poradzi. Należy współpracować z nauczycielami i lekarzem, żeby nasze dziecko nie straciło zbyt wiele z dzieciństwa. Najważniejsze żeby było szczęśliwe. Żeby miało normalne dzieciństwo, przyjaciół. By radziło sobie w szkole i podczas wykonywania obowiązków domowych. Często objawy mijają z wiekiem. Dziecko po prostu wyrasta z wiekiem.

Anoreksja i autyzm

16Anoreksja, inaczej jadłowstręt psychiczny występuje w różnym okresie życia, najczęściej przypada na pokwitanie u dojrzewających dziewcząt, rzadziej u chłopców. Chory na jadłowstręt powoli zmniejsza dawki pokarmu, dążąc do wykluczenia całkowicie pokarmu. Anorektyczka często odmawia jedzienia, powodując wymioty na próby podania posiłku, starając się pić jedynie płyny. Powoduje to nie odwracalne szkody organizmu. Nieleczenie choroby powoduje szybką śmierć około 20% przypadków, powodująć spadek 25% od wagi wyjściowej.Anoreksję bierzemy pod uwagę, gdy organizm odmawia utrzymania ciężaru ciała w wyższych partiach granicy minimum wagi dla danego wieku i wzrostu. Chorą ossobę cechuje zwykle paniczny lęk przed otyłością, czy jakim kolwiek przybraniu na wadze.Następuje zaburzenie obrazu własnego ciała.Podstawowe objawy anoreksji to zanik miesiączki, duże osłabienie, częste omdlenia, dolegliwości układów hormonalnych i krążenia. U pacjentów nie odnotowano gwałtownych zmian samopoczucia, ani wyraźnych zmian psychicznych. Na anoreksję chorują ludzię pedantyczni, inteligentni i wyjątkowo uparci. Przy pomocy psychiatry, farmakologa i psychoterapeuty chorzy skutecznie wracają do zdrowia. Autyzm to trudność w komunikowaniu się ze środowiskiem. Istnieje kilka przyczyn chorób. Czasem choroba uwarunkowana jest genetycznie, mutacja następuje poprzez przyłączenie do choromosomu 7 genu EN2. Uszkodzenia pnia mózgu spowodowane niedotleniem okołoporodowym.Do zachorowania może różnież dojść poprzez zakażenie drożdżakami oraz gdy następuje zanik jądra oliwki, jądro nerwu twarzowego ulega pomniejszeniu. Często też pień mózgu ulega skróceniu pomiędzy mostem a rdzeniem.Autyzm jest zaburzeniem spektralnym, czyli objawy charakteryzują się różnymi połączeniami ( od lekkich do ciężkich). Każdy chory to zupełnie indywidualny przypadek. Chorobę uznajemy wtedy, gdy pacjent posiada daną ilość cech nieodpowiednich dla danej grupy wiekowej. Całkowite zdiagnozowanie choroby jest możliwe jedynie po przez dokładną obserwację danego dziecka Dziecko autystyczne nie reaguje na bodźce zewnętrzne, nie komunikuję się za pomocą mowy, ani gestu. Woli zdecydowanie przebywać samemu, nie toleruje zespołowych zabaw oraz nie reaguje przy kontaktach z rówieśnikami. Panicznie boi się kontaktu wzrokowego, stara się patrzeć za daną osobę lub obiekt. Nie ukazuje emocji, poprzez uśmiech lub płacz. Jest nadwrażliwe na dotyk, i dźwięki nie znanego pochodzenia. Przede wszystkim choremu dziecku należy zapewnić rutynę, kazda zmiana może doprowadzić do szoku.

ADHD

1Nadpobudliwość psychoruchowa z zaburzeniami koncentracji uwagi jest to, w skrócie mówiąc, odmienna praca mózgu. Zaburzenie to jest znane pod angielskim skrótem ADHD (attention deficyt hyperactivity disorder). Dziecko chore na ADHD nie jest w stanie kontrolować swoich zachowań, odruchów, emocji. Mówi się że dziecko takie nie ma czegoś za dużo. Wręcz przeciwnie ma za mało umiejętności do hamowania swoich reakcji na różne sytuacje. Dzieci z zaburzeniami koncentracji uwagi bardzo często mają problemy w szkole, w domu, oraz wśród swoich rówieśników. Spowodowane jest to tym, że nie potrafią skupić się dłużej na jednej sytuacji. Często nie mogą usiedzieć w jednym miejscu przez dłuższy, bardzo często się irytują i wybuchają płaczem. Takie zachowanie jest bardzo uciążliwe dla rodziców dzieci z ADHD, dla nauczycieli oraz dla ich rówieśników. Najbardziej istotne jest to, że ADHD rozpoznaje się wtedy, gdy objawy tej choroby są na tyle nasilone, że przeszkadzają dziecku w normalnym funkcjonowaniu. Czasami się zdarza, że podane wyżej metody i techniki są mało skuteczne w leczeniu ADHD. Wówczas do terapii należy włączyć leczenie farmakologiczne wykorzystując określone grupy leków. Leki można używać tylko pod kontrolą lekarza. W przeciwnym razie można zaszkodzić dziecku a nie mu pomóc. Większość leków dostępnych obecnie na rynku działa bezpośrednio na objawy zaburzeń. Dziecko, które zażywa odpowiednio dobrane leki może skupić się nad odrabianiem lekcji, nad zabawą, łatwiej mu zapanować nad swoimi emocjami. Dzięki czemu może normalnie funkcjonować w środowisku domowym i szkolnym. Może sobie poradzić bez problemu z nauką i znaleźć przyjaciół. Co jest bardzo istotne dla dziecka. Jednak należy pamiętać, że leczenie farmakologiczne stosujemy w ostateczności. Tylko wtedy, gdy inne metody są nieskuteczne, gdy objawy są bardzo nasilone. Należy jednak pamiętać, że podczas używania leków mogą wystąpić niepożądane skutki.

Niebezpieczeństwa wynikające z choroby

3Z jakimi zagrożeniami spotykają się opiekunowie Choroba Alzheimera powoduje, że osoba nią dotknięta często traci poczucie rzeczywistości. Zapomina o ważnych rzeczach, jak na przykład o miejscu zamieszkania. Opiekując się taką osoba należy jak najlepiej zabezpieczyć ją przed możliwym zgubieniem się. Dobrze jest założyć na rękę bransoletkę z adresem i numerem telefonu. Można także takie dane przyszyć do ubrania. W okolicznych sklepach należy powiadomić obsługę, żeby zwróciła uwagę na chorą osobę i w przypadku wątpliwości czy chory da radę wrócić sam, powiadomiła opiekunów. Również w domu trzeba pilnować, żeby chory nagle nie wyszedł z mieszkania, szczególnie zimą albo w brzydkie dni. Może w takich przypadkach nawet się wcale nie ubrać i spowodować, że na dworze się przeziębi. Dodatkowym niebezpieczeństwem jest pojawiająca się niekiedy u chorych agresja. W miarę możliwości nie należy drażnić chorego. Dobrze jest nie zostawiać w jego zasięgu niebezpiecznych przedmiotów, jak noże czy nożyczki. Nie uda się oczywiście schować wszystkiego, jednak w miarę możliwości można taki dostęp ograniczyć. Po czym poznać, że to choroba Choroba Alzheimera powoduje zmiany zwyrodnieniowe pojawiające się w komórkach nerwowych. Nie określono jak do tej pory przyczyn powstawania tej choroby i co za tym idzie, nie ma w tej chwili skutecznej metody na zapobiegnięcie jej pojawieniu się. Cierpi na nią powyżej dwudziestu procent osób w wieku powyżej osiemdziesięciu lat. Liczba ta od wielu lat systematycznie się zwiększa. Z tego względu nazywa się ją chorobą dwudziestego wieku. Pierwsze objawy chorobowe pojawiają się powoli i mogą być nawet niezauważalne. Nasilają się w bardzo wolnym tempie. Osoba, którą to dotyka zapomina niekiedy o ważnych rzeczach dotyczących jej zawodu albo codziennych czynności. Zaburzenia pamięci to nie jedyne objawy. Z czasem dochodzi do tego zaburzenie postrzegania przestrzeni oraz orientacji w czasie. Chory może wielokrotnie pytać o to, która jest godzina i nie może na dłużej zapamiętać, jaki mamy czas. Często czuje się zagubionym w miejscach, w których nie powinien odczuwać żadnych lęków, gdyż zna je bardzo dobrze i od dawna. Bardzo trudno jest żyć z chorobą Alzheimera, gdyż w każdej chwili może wydarzyć się coś nieprzewidzianego. Nie należy chorego izolować od czynności domowych czy życia codziennego, jednak należy mieć nad nim cały czas dyskretną kontrolę. Osoby odsuwane na boczny tor szybko popadają w apatię, odsuwają się od rodziny, bliskich, znajomych. Należy umożliwić im w miarę swobodne poruszanie się i wykonywanie wielu zwykłych czynności. Nie należy takich osób krytykować za na przykład niedokładne ścielenie łóżka. Należy także zostawić choremu odpowiednio dużo czasu na wykonanie tych czynności,. Nie powinien się spieszyć ani też odczuwać na sobie jakiejkolwiek presji. Potrzebuje on więcej czasu na podjęcie decyzji, zastanowienie się nad wykonywaną czynnością. Polecenia muszą być jasno sformułowane i proste w przekazie. Nie powinno się stawiać zbyt wygórowanych żądań. Najlepiej zaplanować rutynowy dzień, kiedy to czynności będą wykonywane w tej samej kolejności i o tej samej porze. Należy unikać sytuacji, w których chory zmuszany jest do podejmowania wyboru.