Anoreksja i autyzm

16Anoreksja, inaczej jadłowstręt psychiczny występuje w różnym okresie życia, najczęściej przypada na pokwitanie u dojrzewających dziewcząt, rzadziej u chłopców. Chory na jadłowstręt powoli zmniejsza dawki pokarmu, dążąc do wykluczenia całkowicie pokarmu. Anorektyczka często odmawia jedzienia, powodując wymioty na próby podania posiłku, starając się pić jedynie płyny. Powoduje to nie odwracalne szkody organizmu. Nieleczenie choroby powoduje szybką śmierć około 20% przypadków, powodująć spadek 25% od wagi wyjściowej.Anoreksję bierzemy pod uwagę, gdy organizm odmawia utrzymania ciężaru ciała w wyższych partiach granicy minimum wagi dla danego wieku i wzrostu. Chorą ossobę cechuje zwykle paniczny lęk przed otyłością, czy jakim kolwiek przybraniu na wadze.Następuje zaburzenie obrazu własnego ciała.Podstawowe objawy anoreksji to zanik miesiączki, duże osłabienie, częste omdlenia, dolegliwości układów hormonalnych i krążenia. U pacjentów nie odnotowano gwałtownych zmian samopoczucia, ani wyraźnych zmian psychicznych. Na anoreksję chorują ludzię pedantyczni, inteligentni i wyjątkowo uparci. Przy pomocy psychiatry, farmakologa i psychoterapeuty chorzy skutecznie wracają do zdrowia. Autyzm to trudność w komunikowaniu się ze środowiskiem. Istnieje kilka przyczyn chorób. Czasem choroba uwarunkowana jest genetycznie, mutacja następuje poprzez przyłączenie do choromosomu 7 genu EN2. Uszkodzenia pnia mózgu spowodowane niedotleniem okołoporodowym.Do zachorowania może różnież dojść poprzez zakażenie drożdżakami oraz gdy następuje zanik jądra oliwki, jądro nerwu twarzowego ulega pomniejszeniu. Często też pień mózgu ulega skróceniu pomiędzy mostem a rdzeniem.Autyzm jest zaburzeniem spektralnym, czyli objawy charakteryzują się różnymi połączeniami ( od lekkich do ciężkich). Każdy chory to zupełnie indywidualny przypadek. Chorobę uznajemy wtedy, gdy pacjent posiada daną ilość cech nieodpowiednich dla danej grupy wiekowej. Całkowite zdiagnozowanie choroby jest możliwe jedynie po przez dokładną obserwację danego dziecka Dziecko autystyczne nie reaguje na bodźce zewnętrzne, nie komunikuję się za pomocą mowy, ani gestu. Woli zdecydowanie przebywać samemu, nie toleruje zespołowych zabaw oraz nie reaguje przy kontaktach z rówieśnikami. Panicznie boi się kontaktu wzrokowego, stara się patrzeć za daną osobę lub obiekt. Nie ukazuje emocji, poprzez uśmiech lub płacz. Jest nadwrażliwe na dotyk, i dźwięki nie znanego pochodzenia. Przede wszystkim choremu dziecku należy zapewnić rutynę, kazda zmiana może doprowadzić do szoku.