Model rodziny powodujący anoreksję

5Usidlenie jako cecha rodząca problemy W rezultacie wieloletnich badań stworzony został model rodziny, która może powodować wystąpienie anoreksji. Charakterystyczne cechy takiego modelu to: usidlenie, nadopiekuńczość, sztywność, unikanie i nierozwiązywanie konfliktów, wciąganie dzieci w konflikty między rodzicami. Usidlenie jest to zacieranie granic pomiędzy członkami rodziny. Każdy z członków rodziny tak bardzo żyje życiem innych, że zacierają się granice indywidualności. Charakteryzuje się to wielkimi interakcjami pomiędzy członkami rodziny lecz pomimo tak silnych związków każdy czuje się nad wyraz samotny. Członkowie rodziny rezygnują z własnych potrzeb, gdyż ponad nie przedkładają pomoc pozostałym. Tak intensywne powiązania prowadzą do braku prywatności a każdy problem dotyczący jednej osoby staje się problemem wszystkich pozostałych. Jednocześnie rodzina zamyka się na świat zewnętrzny i traktuje go jako pewnego rodzaju zagrożenie. Dziecko w takiej rodzinie ma ograniczoną możliwość tworzenia i realizowanie własnych marzeń oraz przejęcia odpowiedzialności za swoje czyny. Rozdarcie między matką a ojcem Rodziny, w których dzieci muszą wybierać pomiędzy ojcem a matką, mogą być głównym powodem popadania w anoreksję. Istnieje kilka wariantów zależności, poprzez które dziecko, najczęściej córka, zapada na tą niebezpieczną chorobę. Kiedy wybierze stronę ojca w konflikcie z matką, wiąże się z nim w sposób emocjonalny. Z biegiem czasu więź między ojcem i córką zacieśnia się, co staje się kłopotliwe dla córki w czasie dojrzewania. Zaburza to jej naturalny bieg życia, w którym w okresie dorastania bardzo ważną rolę spełnia matka. Ojciec z reguły buntuje ją przeciwko matce, co przejawia się tym, że córka nie mogąc poradzić sobie z sytuacją, zaczyna mniej jeść. Decydując się na ograniczenie jedzenia buntuje się przeciwko matce, ojciec jej nie pomaga tylko jeszcze pogłębia tą narastającą frustrację. Zaczyna budować się błędne koło, z którego córka nie ma wyjścia. Kiedy życie rodziny zaczyna toczyć się wokół wychudzonej córki, ta tryumfuje, gdyż zrobiła na złość matce i jednocześnie zwróciła na siebie uwagę ojca.

Bezpieczeństwo a rutyna

7Każdy pracownik dołowy wie, że dół kopalni węgla kamiennego, to miejsce szczególnie podwyższonego ryzyka wystąpienia wypadku przy pracy. Odpowiedni nadzór oraz kontrole, jak i ogólna świadomość pracowników pozwala na minimalizację zdarzeń związanych z wypadkowością. Jednakże najwięcej wypadków górniczych odbywa się poprzez wystąpienie błędu ludzkiego, a nie z przyczyn naturalnych. Nawet w momencie wypadków związanych z wypaleniem czy wybuchem metanu, osypaniem się stropu czy temu podobnym, w wielu przypadkach powiązane jest to z celowym lub bezmyślnym działaniem człowieka, który lekceważy zagrożenia poprzez rutynę przy pracy. Rutyna przy pracy bywa także bardzo częstym powodem przy okazji obsługi maszyn oraz urządzeń górniczych. Także pod względem zabudowy lub demontażu konstrukcji. Dodatkowo brak zdrowego rozsądku i bieżącej oceny sytuacji owocuje przykrymi wydarzeniami, które niejednokrotnie przeradzają się w wypadki. Uwaga oraz zdrowe podejście do pracy, a także brak pośpiechu, to czynniki mocno niwelujące wypadkowość. Komórka dozoru BHP, czyli bezpieczeństwa i higieny pracy, to wyspecjalizowana grupa osób, która pilnuje dotrzymywania reguł i wyznaczników, które ustalone zostały, aby zachować jak najwyższy poziom bezpieczeństwa. Dodatkowo komórka BHP odpowiedzialna jest za programy i przygotowanie szkoleń dla pracowników. Chodzi w tym momencie zarówno o szkolenia okresowe jak i szkolenia związane z nabyciem praw do obsługi konkretnych maszyn lub urządzeń, a także w kontekście egzaminów i powiązanych z nimi szkoleń na kolejne stopnie górnicze. Pracownicy działu BHP zjeżdżają na dół kopalni na rutynowe kontrole, które wychwytują wśród pracowników braki związane z nieodpowiednią odzieżą czy brakiem wyposażenia w rękawice, okulary ochronne czy też ochronę słuchu jak i dróg oddechowych. Kontrolą podlegają także zachowania pracowników, i tak na przykład czy respektują zakaz zwożenia na dół kopalni ognia oraz jego źródeł, jak i alkoholu. Dodatkowo kontrolują sposób obsługi urządzeń oraz maszyn dołowych w zakresie zgodności z przepisami.

Działy wczesnego ostrzegania

8Z uwagi na mnogość niebezpieczeństw występujących w kopalniach węgla kamiennego prowadzone są specjalne centra, które monitorują wydarzenia dołowe i na tej podstawie są w stanie ogłosić alarm o nadchodzącym zagrożeniu. Dodatkowo centra potrafią wszcząć alarm w momencie wystąpienia zagrożenia, niezależnie od sterowania przez człowieka. Główną siłą tego typu biur jest posiadanie własnych, niezależnych czujników, które monitorują nieustannie sytuację i przesyłają pakiety danych do centrali, gdzie są zbierane i interpretowane. Głównymi czynnikami, które są pod kontrolą jest zagrożenie metanowe, obecności gazów trujących w atmosferze dołowej oraz zagrożenie tąpaniami. Jednakże największy nacisk kładziony jest na zagrożenie metanowe, ponieważ wybuch metanu przeważnie pociąga za sobą wybuch pyłu węglowego, co w konsekwencji przeradza się w sytuacje niezmiernie niebezpieczne dla całych oddziałów. Także niebezpieczeństwo tąpań jest dość mocno monitorowane, zwłaszcza jeżeli chodzi o rejon ścian oraz przodków, a także miejsc o szczególnie dużym naprężeniu skał stropowych, ociosowych lub spągowych. Bezpieczeństwo jest jednym z głównych tematów, na który kładzie się nacisk w wielu zakładach pracy. Kopalnie węgla kamiennego są specyficznym rodzajem zakładów, w którym bezpieczeństwo nabiera całkowicie innego wymiaru. Zagadnienia związane z tematami bezpieczeństwa poruszane są na praktycznie każdym kursie. Obecne są w momencie kursu podstawowego, a następnie przy podnoszeniu kwalifikacji na kolejne stopnie górnicze. Także przy szkoleniach i egzaminach z zakresu obsługi rożnych maszyn i urządzeń mamy do czynienia z nieustannym tematem bezpieczeństwa. Jest to mocno zrozumiałe, ponieważ podziemna praca, na dużych i bardzo dużych głębokościach, charakteryzuje się całkowicie innymi determinantami, niż praca na powierzchni. Przede wszystkim chodzi o bezpieczeństwo związane z wielkością i siłą pracujących urządzeń dołowych, a także pod względem bezpieczeństwa elektrycznego, z uwagi na duże napięcie podawane do urządzeń. Ogromnym zagrożeniem jest także metan i pył węglowy, jeżeli chodzi o zapalenia i wybuchu. Do niebezpieczeństw dochodzi jeszcze tąpanie oraz zagrożenie wodne.

Alzheimer

1Jak się objawia ta choroba Dzięki postępowi medycyny możemy opanować już wiele chorób i przedłużyć sobie życie. Jednocześnie coraz więcej osób ulega chorobom degeneracyjnym mózgu. W ostatnich latach swojego życia tracą umiejętność rozumowania, abstrakcyjnego pojmowania oraz uczucia wyższe. Wszystko to, co było gromadzone przez lata w pamięci, czyli wspomnienia, umiejętności, przeżycia, emocje, wiedza, zostaje z tej pamięci bezpowrotnie wymazane. Osoby chore nie mogą już porozumieć się z rodziną i przyjaciółmi, często ich nie rozpoznają, mają problemy z nazywaniem rzeczy, gdyż zapominają ich nazw. W większości wypadków są to objawy choroby, znanej na całym świecie jako choroba Alzheimera. Jest to bardzo częsta i bardzo trudna w leczeniu przypadłość, która dotyk osoby w starszym wieku i powoduje, że ostatnie lata życia spędza się będąc odciętym od rzeczywistości. Jest to trudne zarówno dla chorego jak i dla jego najbliższych, gdyż pomimo że osoba chora jest sprawna fizycznie, to jednak należy sprawować nad nią ciągłą opiekę. Życie pod jednym dachem z osoba chorą na Alzheimera jest wyjątkowo trudne. Należy stosować wiele zasad i reguł, które mogą ułatwić codzienne kontakty z taką osobą. Przede wszystkim należy zachowywać spokój. Chory często wywołuje napięte i nerwowe sytuacje powodujące złość i irytację. Nie można poddawać się takiemu nastrojowi ani też winić za to chorego. Trzeba pamiętać, że ta osoba jest na pewnym etapie choroby i nie postępuje już logicznie. Nie robi też nic specjalnie na złość, lecz po prostu takie jest już jej zachowanie. Gwałtowne reakcje opiekunów mogą pogorszyć nastrój chorego i spowodować u niego kolejne wybuchy niekontrolowanych zachowań. Dlatego tak ważne jest zachowanie większego spokoju, żeby nie pogłębiać problemów, które i tak się będą pojawiały. Istotne jest także to, żeby nie odsuwać chorego na margines, żeby nie zabraniać wykonywać mu obowiązków domowych albo czynności, które zwykle wykonywał. Nawet jeśli te czynności nie są wykonywane dobrze albo tak, jak byśmy tego chcieli, nie można odseparowywać chorego od otaczającej go rzeczywistości. Przez to choroba jeszcze szybciej się pogłębi i nasili.